NLP Praktyk

Archive for the ‘Techniki’ Category

Działanie rapprotu można przyrównać do odbiornika radiowego. Mamy stację, która nadaje na falach długich, niestety nasi słuchacze mają tylko odbiorniki FM, które nie pozwalają im na odbiór naszych fal. Nie mogą w związku z tym nas słuchać. Musimy zatem zmienić nadajnik na taki, który pozwoli nadawać fale krótkie. Wtedy będziemy mieli szanse, że zostaniemy usłyszani.

Dopasuj i poprowadź – Pacing i Leading

W terminologii NLP istnieją dwa bardzo ważne określenie. Są to dopasowanie (ang. Pacing) oraz prowadzenie (ang. Leading). Oba te zjawiska składają się na rapport. Dopasowanie to odkodowanie i skopiowaniu postawy i mowy ciała, tonu głosu, a nawet tików rozmówcy. W ten sposób budowany jest kontakt idealny. Stanowi łącznik między rozmówcami.
Drugimi elementem rapportu jest wspomniane prowadzenie. Gdy dojdzie już do porozumienia, nasz rozmówca nieświadomy twoich umiejętności odda się w twoje władanie. Dzięki temu możemy dużo łatwiej przekonać taką osobę do swoich poglądów, wynegocjować lepsze warunki umowy, lepiej i efektywniej ją uczyć.
Zapewne wielokrotnie zwróciliście na to uwagę, że najlepsi nauczyciele, to ci, którzy potrafią odnaleźć się w świecie swoich podopiecznych. Dzięki temu łapią z nimi dobry kontakt. Nauczyciel staje się wtedy swojakiem, a nie obcym człowiekiem, tak jak to najczęściej bywa.

Jak zbudować rapport?

Z tworzeniem rapportu jest trochę jak z chlebem. Aby go upiec, potrzebujesz określone składniki. Podobnie jest z tworzeniem dopasowania. Istnieje wiele istotnych elementów, które tworzą bliską relację z innym człowiekiem.

W pierwszej chwili może się wydawać, że jest to trudno do osiągnięcia. Ba! Nawet niemożliwe. To naturalne myśli. Podobnie jest z jazdą rowerem czy samochodem. Wpierw trzeba kontrolować wiele elementów na raz, co z początku jest kłopotliwe. Z czasem jednak człowiek nabiera wprawy, a informacje ze świadomości przechodzą do podświadomości. Dzięki temu takie rzeczy jak prowadzenie samochodu stają się banalne.

Najbardziej skuteczne techniki, które zapewnią skuteczną komunikację z drugą osobą i pozwolą na wzbudzenie u niej sympatii do Ciebie, a nawet zauroczenia.

Co by było, gdybyśmy potrafili tworzyć u rozmówcy uczucia na tyle silne, które sprawią, że nie będzie można przestać się tobą interesować? Przeszła Wam może przez głowę taka myśl – jak to jest, że z jednymi się dogaduję, a z innymi nie jestem w stanie znaleźć wspólnego języka? Co jest głównym pierwiastkiem kontrolującym relacje między ludźmi?

Spróbuj przed oczami stworzyć sobie obraz zakochanej w sobie pary. Na pewno widziałeś niejednokrotnie takich ludzi na ulicy, w kawiarni albo w szkole. Jakie charakterystyczne elementy w ruchu ich ciał możesz wymienić?

Rapport, czyli budowanie kontaktu

Tym pierwiastkiem jest właśnie rapport. W terminologii Neurolingwistycznego programowania słowo to oznacza dobry kontakt z innym człowiekiem. Osoby będące w pozytywnej relacji docierają się nawzajem. Ich postawy się upodabniają, mimika staje się podobna, z czasem zaczynają używać tego samego zasobu leksykalnego. Jeśli tylko poświęci się chwilę, można zaobserwować to zjawisko właśnie u zakochanych.

Intrygujące są wyniki badań nad rapportem przeprowadzonych przez szwedzkich naukowców. Odkryli oni, że zjawisko to działa w dwie strony. Tak stan zakochania, jak i pozytywne relacje międzyludzkie wpływają na postawę naszego ciała. Działa to też w odwrotną stronę. Pomyślcie teraz, jak można wykorzystać ten proces na własną korzyść! Jeśli dostroimy się do rozmówcy, nawet jeśli jest nam zupełnie obcy, wzbudzimy w nim intensywną ciekawość naszą osobą. Rozmowa dla postronnego przechodnia będzie wyglądała jak rozmowa dwóch dobrych kolegów, którzy znają się przynajmniej kilka lat.

Ważne jest to, żeby zaufać samemu sobie i nie przejmować się tym, że stworzony w głowie obraz będzie zamglony, nieostry bądź będą na niego się składały jedynie odczucia.

Gdy już owa wizualizacja powstanie w twojej głowie, spróbuj pomyśleć, jaki emocjonalny stan byłby w tamtej sytuacji dla ciebie najlepszym rozwiązaniem. Może będzie to wyluzowanie, może pewność siebie, podniecenie, duma? Może być każde uczucie, które uznasz za lepsze dla danej sytuacji.

Kotwiczenie stanu

Kiedy już odpowiednie uczucie zostanie wybrane należy je zakotwiczyć (ang. anchoring). Należy przywołać pożądany stan, a w momencie, gdy emocje sięgają zenitu zarzuć kotwicę, np. poprzez wykonanie jakiegoś gestu. Następnie przełam stan licząc kontakty, dziury w suficie. Następnie należy powtórzyć ćwiczenie kilka razy.

Wejdź z powrotem na linię czasu w momencie poprzedzającym wystąpienie negatywnego uczucia po raz pierwszy.

Przyjrzyj się linii czasu i zanotuj każdą zmianę, jaka zaszła. Być może w twojej głowie pojawiły się nowe obrazy?

Teraz należy uruchomić kotwicę, niech energia, kolory, dźwięki i uczucia, które wcześniej zostały zakotwiczone, cię wypełnią. Powędruj po swojej linii czasu z nowym bagażem od przeszłości aż do współczesności. Następnie obróć się przyjrzyj się swojej linii czasu, która reprezentuje przeszłość. Postaraj się stworzyć wizualizacje, w których będą się zmieniały bezużyteczne kolory, dźwięki i obrazy na takie, które chcesz.

Znów złam stan

Ponownie pomyśl o problematycznych wydarzeniach, które były przyczyną twoich negatywnych reakcji. Twoje ciało powinno odczuwać inne emocje, niż te, które oryginalnie były odczuwane.

Zaletą tego ćwiczenia jest to, że można je wykorzystać dla przyszłych zdarzeń, by określić jak możemy się zachować w takich sytuacjach!

W jaki sposób oddalić negatywne emocje na linii czasu?

Linia czasu (ang. Time Line) pozwala relatywnie szybko oddalić negatywne emocje, które często są przez nas odczuwane. Do tej grupy należą między innymi poczucie winy, uraza, zazdrość. Mogą się one pojawiać za każdym razem, gdy dochodzi do kontaktu ze źródłem. Może być nim jakaś osoba, a może być to miejsce. Jeśli wykorzystamy linię czasu, możemy efektywnie zmienić nasze emocje!

Technika

Pierwszym krokiem jest wyobrażeniem sobie emocji, której chcielibyśmy się pozbyć. Może być to na przykład strach przed szefem, lub jakimś miejscem, na przykład szpitalem. Następnie stwórz na ziemi lub podłodze swoją linię czasu, po której możesz zrobić kilkanaście kroków.

Zaczynasz na początku, który należy oznaczyć jako teraźniejszość. Jeśli jesteś już w punkcie startowym, spójrz na linie czasu, którą stworzyłeś. Cofaj się powoli do przeszłości (w lewo lub w tył) aż do momentu, w którym po raz ostatni wystąpiły negatywne emocje. Zatrzymaj się na chwilę.

Czas na konfrontację

Zacznij znów przemieszczać się w stronę przeszłości. Za każdym razem, gdy trafisz na punkt w czasie, w którym wystąpił atak negatywnych emocji, zatrzymaj się. Przy czym mogą być to wybrane sytuacje. Ostatni raz musisz zatrzymać się w miejscu, które jest twoim pierwszym wspomnieniem danego negatywnego uczucia.

Gdy już staniesz w najdalszym punkcie, spójrz na linię swoją czasu. Zwróć uwagę na poszczególne wspomnienia, które zostały przez ciebie zaznaczone. Teraz spróbuj stworzyć wizualizację, w której będziesz patrzeć na daną sytuację z różnych perspektyw: swojej, osoby trzeciej (może być ukryta kamera lub latający po pomieszczeniu owad), a nawet swojego rozmówcy.

Niniejsza technika pozwala na bardzo szybką zmianę zachowań zarówno u innych ludzi jak i tych, które z jakichś przyczyn są nieużyteczne dla nas. Za przykład może posłużyć dłubanie w nosie albo negatywne nastawienie do jakiejś osoby. Zachowania te na tyle skutecznie utrwaliły się na poziomie nieświadomości poprzez wielokrotne powtarzanie się, że przypominają odruchy bezwarunkowe. Niejednokrotnie po czasie orientujemy się, co zaszło, wtedy jednak może być już za późno na dokonanie poprawek.

W celu zmiany użyjemy techniki Swish pattern, która polega na zmianie wewnętrznej reprezentacji niechcianej sytuacji, na taką, która będzie dla nas bardziej przydatna.

Niech za przykład do zaprezentowania tej techniki posłuży zapracowany rodzic i dziecko, które przez cały czas czegoś chce od rodzica. Gdy zagaduje rodzica często słyszy, że ma nie przeszkadzać. Nieprzyjaznemu hasłu towarzyszy jeszcze nieprzyjazny i zdenerwowany głos. Dziecko w takiej sytuacji rezygnuje z rozmowy z rodzicem. W tej sytuacji mamy do czynienia z podwójną przegraną. Jest za późno na zmianę, dziecko prawdopodobnie jest urażone.

Aby to zmienić należy stworzyć wizualizację niepożądanej sytuacji. Powinno to być coś wyrazistego, dużego, kolorowego i głośnego. Ważnym czynnikiem w tej wizualizacji jest kolor czerwony. Należy stworzony przez nas obraz albo nałożyć na czerwone tło, albo patrzeć na niego przez czerwone szkło.
Gdy wizualizacja będzie gotowa, w prawym dolnym rogu stwórz miniaturę sytuacji, którą chciałbyś wywołać. Powinno to przypominać znany z telewizorów efekt podglądu innego kanału w czasie rzeczywistym. Najważniejsze jest, aby temu obrazowi towarzyszył kolor zielony na takiej samej zasadzie, jak w poprzednim czerwony. W tym podglądzie należy stworzyć sytuację, w której rodzic odezwie się do dziecka spokojnie mówiąc „jestem zapracowany, daj mi jeszcze dziesięć minut”.

Teraz należy bardzo szybko zmienić obraz. Należy to zrobić fizycznie poprzez wyciągnięcie ręki i przesunięcie zielonego obrazu na miejsce czerwonego. Ważne jest by przy tym wydać z siebie dźwięk. Angielska nazwa Sish pochodzi od onomatopei swish, która oznacza znikanie. Z powodzeniem można ją zastąpić dowolnym dźwiękiem. Czerwony obraz powinien rozpaść się z hukiem na drobne kawałeczki, jak stłuczona szyba przystankowa. Na jego miejscu powinien pojawić się obraz zielony z pożądaną reakcją na bodziec.
Następnie należy złamać stan i pomyśleć o czymś innym. Sprawdza się ty liczenie lub przypomnienie sobie numeru telefonu, na przykład do teściowej.

Ćwiczenie należy powtórzyć kilkakrotnie za każdym razem zwiększając tempo. Obraz końcowy powinien w największym stopniu przypominać rzeczywistość, włączając w to zapachy, smak czy odgłosy.
Od teraz będziesz reagować na taką sytuację w nowy, lepszy sposób. Jeśli zmiana będzie mała albo niezauważalna, ćwiczenie należy powtórzyć. Prawidłowo wykonane przynosi niesamowite efekty.